yanında asla sıkılmayacağım birisini bulmam gerek hayatımı birleştirmek için. sıkılırım ben. günün birinde pat diye "yüzünden bile sıkıldım artık sana bakmak bile istemiyorum." diyebilirim. evrim geçiren birisi olmalı. yeni espiriler, yeni arkadaşlar, yeni müzikler, yeni sokaklar, yeni bi şeyler olmalı. kafama öğütülecek yeni şeyler atmalıyım. kafamın içi sürekli uğutulu bi atölye gibi, malzeme eksikliği çektiğimde hayata küsüyorum. yaklaşık iki haftada bir elimdekileri tüketip "evet artık düşünecek şeyim kalmadı yaşamamın bi anlamı yok" diyorum. ekstrem sporcuların adrenalin bağımlılığının beyin versiyonu bu. bazen yokluk krizi anlarında çok acil yükleme yapmam gerektiğinde hemen wikipediayı açıp rastgele bi şeyler okuyorum. şimdi böyle anlatınca acayip hareketli bi hayatım varmış gibi görünüyor ama tam olarak öyle değil. bi taraftan da bi kitaba gömülmek, ekrana kilitlenmek, aynı masada saatlerce oturup görüş açımdaki herşeyi ezberlemek gibi aktivitelerde de bulunabiliyorum. çelişkili gibi oldu ama öyle değil. son günlerde ifade zorluğu çekiyorum sadece.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder