hey bebek, kim bilir bir daha ne zaman görüşeceğiz?

nasıl beceriyorum bilmiyorum ama ruhumun derinliklerine kadar işleyen o büyük terkedişlerde hep tek başıma oluyorum. ne bir el sallayan, ne arkamdan ağlayan, ne su döken kimsem yok. bi ara sapık gibi otobüs camından başkalarının yolcu edenlerine el sallıyordum. son onbeş günde iki büyük ayrılık yaşadım. hayatımı geçirdiğim şehri terkettim ve değil yolcu eden ortalıkta şöför ve bizden başka canlı formu bile yoktu. şimdi de sevdiğim şehri terkediyorum ve yaptığım şey bilgisayarı açıp blog güncellemek. işin komik tarafı bu şehri ikinci kez "temelli" bırakıyorum. etkisini kaybediyor tekrarladıkça. yapayalnız bi kadın olduğumu en çok hissettiğim anlar bu tek başıma yola çıktığım anlardır. ilk seferinde onaltıydım. çok büyük bi iş becerdim sanmıştım. halbuki olan şuydu: saatlerce tek kelime etmeden yola bakıp aslında yalnız değil güçlü olduğuma kendimi ikna etmek.