yaşadığım en sikko bayram bu sanki. "bayram" kavramını önemsediğimden değil, başka bi şey. bu şuursuzluğu hiç bu kadar derinlemesine hissetmemiştim. sabah tunalıya çıktım, püf. hayalet şehir. sonra eve gelip kimse uyanmadan telefon konuşmalarını hallettim. "neden ordasın ki hala?", bilmiyorum annanecim neden burda olduğumu. ellerim çok üşüyor, yazamıyorum bile. bitter çikolata ve nane likörlü bayramlar artık yok değil mi? onun yerine bayat kahve ve ucuz sigaralı bayram sabahları var. misafir olarak sığındığım kanepede sırt ağrısıyla ve köpek tüyü içinde uyanmak var. herkesin hayatında normalde yapmayacağı şeyleri yaptığı bir misafirlik evi vardır. arkadaş evi, sevgili evi, vs. insani alışkanlıkları geride bıraktığı ev. bu ev o ev. burda zaman yok. bayram yok. protokoller yok.
ne şaçmalıyorum ki şimdi böyle? hadi.
(o da bayram şekeri olsun)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder