ilerde yaşlanınca ben de herkes gibi mutlu bi ailede yetiştiğimi varsayacak mıyım? anlatacağım hikayelerin çoğu uydurma olacak sanırım. ailecek nasıl neşeli vakitler geçirdiğimizi, babamın anneme arada sırada nasıl şakalar yapıp takıldığını, abimle arkadaş gibi olduğumuzu uyduracağım herhalde. hiçbir zaman içlerinden biri gibi hissedemediğimi, defalarca aldatıldığımı, her tarafından yalanlar sarkan ilişkilerimiz olduğunu, geceleri boğazlanma korkusuyla uyuyamadığımı, "babana hala aşığım" cümlesinin midemi bulandıracak hale geldiğini torunlarıma anlatamayacağım. fotoğraf albümlerinden nefret ettim bu yüzden. içine koyacak hatıralarım yok. piknik, doğumgünü, mezuniyet gibi özel olayları zaten geçtim, aynı karede olduğumuz fotoğrafımız bile yok. hani şu aile bireylerinin sahte sahte gülüp normal insanlarmış gibi yaptıklarından bile yok.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder