ben safım. her denilene inanıyorum. bi güzel söze kanıyorum hemen. eşşek kadar oldum hala bazı lafların gerçek olduğunu zannediyorum. bi de biriktiriyorum bu lafları. kafamın içine duvardaki örümcek ağları gibi eski bi evin küfleri gibi yapıştılar. hiç unutmadan biriktirmeme rağmen yine kanıyorum yine inanıyorum. safım. güzel bi lafı ilk duyduğumda o süslü püslü paketli haliyle alıyorum onu o küflü odanın ortasına koyuyorum. parıl parıl parlıyor. günlerce düşünüp gülümsüyorum hayaller kuruyorum. sonra bi bakıyorum ki içi boşmuş o lafın. puf. duvardaki küflere karışıp gidiyor diğerlerinin yanına. "ama ama ben bu sefer inanmıştım." bu laflar biriktikçe saflığımın azalması gerekirken tam tersine her yenisine daha çok umut bağlıyorum. bi kaç zamandır kokuşmuş odama müthiş güzellikte sözler girmişti. nerdeyse güneş gibi parlayacaktı içerisi. bugün hepsi birden çürüdü.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder