artık hayatımda kendimden bir parça gibi hissedebileceğim bir erkek olmayacak. olmayacak biliyorum. bazen bilirsin işte. içimde derinlerde hissediyorum bunu. o derin yalnızlığı, bir film izlerken içindeki çok çok ince yerin sızlaması gibi. biliyorum çok mutlu olacağım, nefis bir hayat geçireceğim, çok eğleneceğim, güleceğim ama elini tuttuğumda bir bütünmüşüz gibi hissedeceğim bir erkek olmayacak. o insan yok. bazılarının başına gelmiyor. belki çok seveceğim, çok sevişeceğim, acayip süper ilişkilerim olacak ama o olmayacak. ve bu beni azıcık bile üzmüyor. o kadar içimden gelen bir his ki bu... bununla yaşayacağım biliyorum. sanki bir kaza sonrası bir uzvum kesilmek zorunda kalınmış gibi. o kadar geri dönülmez bir kabulleniş var içimde. ve bu bana huzur veriyor. delicesine hayaller kurabiliyorum. ben benim, bir tek benim çünkü. hayatında birisinin olmasının en boktan yeri bu işte: mutlaka bir şekilde hayallerine dahil oluyor ve limon sıkıyor. eğer geri kalan yaşantımda hayal ettiklerimin hiçbiri olmasa bile bu benim yüzümden ya da kendim sayesinde olur. salak herifin biri engelledi diye değil. böyle bir kadınım işte ben. tekim işte, delicesine hayaller kurabiliyorum, bir tek ben. çok güzel bir şey bu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder