gardırop

ne kadar küçük olduğumun farkında olamayacak kadar küçük olduğum bir zamandı. hani her küçük kızın gizli gizli aşık olduğu bi aile dostunun çocuğu vardır biraz yaşı büyük. ebeveynler hadi bilmemkim abisi siz oynayın derler. öyle birisi vardı. hatta kendisine hayran olma sebebimi bile hatırlıyorum: yediğim kestaneden kurt çıkmıştı bi keresinde ve o da ne güzel işte protein demişti. bu cümleyle vurulmuştum. işte o bize gelmişti. bütün akşam gardrobun içinde oturmuştum. kim geldiyse çıkaramamıştı beni. orda oturup ne yapmıştım peki? bilmemkim abinin gelip beyaz atlı prens edasıyla beni çıkaracağını hayal etmiştim. bacak kadarken bile salak salak hayal kuruyormuşum. hiçbir ilerleme kaydedememişim. bu duygusal kişiliğime dair hatırladığım en eski hatıramın bir gardroba saklanmamdan ibaret olması da ayrıca trajik.