kapalıyız

insanların bana sığınmalarından rahatsız oluyorum. bana güçsüzlüklerinden, yaralarından bahsetmelerinden. yüzlerindeki o "ihtiyaç duyma" bakışından. daha doğrusu o beklentiden. "ah kıyamam" beklentisini sevmiyorum. odun bi insan değilim, vicdanım var. ama bunun beklentisi içinde olanlara verecek hiçbi şeyim yok. kendilerine acınmasını bekleyenleri oracıkta tokatlamak geliyor içimden.