7/24

sanki birileri o kutuyu yırtıp attı. dışımda olduğunu, beni içinde tuttuğunu bile bilmediğim kutuyu. nefes aldım. sanki beni kaşındırıp duran o çirkin giysiyi çıkarttım birden. farkında olmadan kabullendiğim ufkun ötesine gittim. ve "nerdeyim ben?" şaşkınlığı olmadan. öyle huzurlu bi benimseyiş oldu. daha önce hiç bilmediğim, görmediğim bi yere gidip de "burası benim evimmiş meğersem" dedim. çok nadir bi şey bu. bi o kadar da zihin açıcı. sana öğretilmemiş, içine ekilmemiş olduğunu bildiğin, tamamen yeni olduğunu bildiğin bi hissin içinden bu kadar doğal olarak gelmesi.