hallelujah

adam,

nasılsın? çok uzun zaman oldu senden haber almayalı. çok uzun zaman geçti bana en son cevap vermeyişinin üzerinden. nerelerdesin şimdi kim bilir? ben buralardayım hala. hep buralardaydım. hep sana ulaşmaya çalıştığım o yerdeydim. sen yokken neler oldu bi bilsen... çok adamlar gördüm sen yokken. seni andıran adamlara gittim. seni hissettiren cümleleri aradım o adamlarda. onlar konuştukça ben seni hayal ettim. yağmur yağdığında tek bir şey düşündüm hep. hani o gün vardı ya... yağmurda bile o kokuyu arıyorum. evimi, içinde seni hayal ettiğimeki haline sokmaya uğraşıyorum taşındığımdan beri. hani geleceğim demiştin ya... başka bi coğrafyanın kadını oldum. o kadar yoksun ki ben artık başka bi insana dönüştüm.

sevgiler.

wake up alone

arkadaş olmak istemeyeceğin hatta iletişim kurmayı bile tercih etmediğin insanlarla aynı evde yaşamak gibi. izolasyon. gidecek başka hiçbi yerin olmaması. kaçamaklardan bile çok uzakta olmak. allahın unuttuğu bu yerde ne işim var diye düşünürken buluyorum kendimi. yaşadığım yeri eskiden mutlu olduğum yerlere benzetmeye çalışıyorum. "masayı şuraya çekeyim bari". hayatım daha boktan olamazdı dediğim günlerdeki kadar mutlu olabilmeyi diliyorum şu anda. bir kelimenden içindekileri anlayabilen insanların kıymetini bilememişim meğersem. özlüyorum. ne kadar kimsesiz olduğumu anladığım an: içip içip annemi aradım. annemi. telefon rehberinde sarhoşken arayıp haraslayacak birisini bile bulamamak. daha bi kaç ay önce insanlardan uzakta ne kadar mutlu olacağımı anlattığım yazıların götüme girmesi. her evde en az iki evcil hayvan olmasına ancak şimdi anlam verebiliyorum. köpeğimle konuşuyorum. "bitsin de siktir olup gideyim" haline geldim yine.