wake up alone

arkadaş olmak istemeyeceğin hatta iletişim kurmayı bile tercih etmediğin insanlarla aynı evde yaşamak gibi. izolasyon. gidecek başka hiçbi yerin olmaması. kaçamaklardan bile çok uzakta olmak. allahın unuttuğu bu yerde ne işim var diye düşünürken buluyorum kendimi. yaşadığım yeri eskiden mutlu olduğum yerlere benzetmeye çalışıyorum. "masayı şuraya çekeyim bari". hayatım daha boktan olamazdı dediğim günlerdeki kadar mutlu olabilmeyi diliyorum şu anda. bir kelimenden içindekileri anlayabilen insanların kıymetini bilememişim meğersem. özlüyorum. ne kadar kimsesiz olduğumu anladığım an: içip içip annemi aradım. annemi. telefon rehberinde sarhoşken arayıp haraslayacak birisini bile bulamamak. daha bi kaç ay önce insanlardan uzakta ne kadar mutlu olacağımı anlattığım yazıların götüme girmesi. her evde en az iki evcil hayvan olmasına ancak şimdi anlam verebiliyorum. köpeğimle konuşuyorum. "bitsin de siktir olup gideyim" haline geldim yine.