hayatımızın belli bir döneminde ebeveynlerimizi sevmeyi bırakıyoruz. onlar bizi sonsuza kadar seviyorlar mı emin değilim. ama biz bi yerden sonra onları hayatımızda istemediğimize karar veriyoruz. sanırım şöyle gelişiyor: bambaşka insanlar olduğumuzu farkediyoruz, bu insanla başka bi zamanda karşılaşmış olsam arkadaşım dahi olmazdı diyoruz, başka hayatlar sürmeye başlıyoruz. ama alışkanlığı bırakamıyoruz. en uzun süre tanıdığımız insanlar onlar. hatta aynı evi paylaştığımız insanlar. herşey evlerin ayrılmasıyla başlıyor sanırım. dışarıda bir hayat olduğunu görüyoruz. hayatta başka bi yer açıyoruz kendimize. alışkanlığımızı kaybediyoruz. ama onları bırakmıyoruz.
Bu bana hayatın normal akışı gibi geliyor. Bana kalırsa içimizde bir yerde biliyoruz ki bizi karşılıksız sevecek ve ne yaparsak yapalım kabul edecek varlıklar, onlar. Her ne kadar biz onlardan uzaklaşsak, fikirlerine karşı çıksak da.
YanıtlaSiliyi huylu bi alışkanlık belki de. bazen içinde o sevgiyi hissetmesende hayatında olmalarını seviyorsun. ya da ben ve sevmek konusundaki teorilerim.
YanıtlaSil