kızgın değilim ama onu asla affetmeyeceğim. hayatımdan o mutlu aile resmini çaldığı için. gelecekle ilgili iyi şeyler düşünebilme yeteneğimi öldürdüğü için. içimdeki mantıklı kadının içine ettiği için. sürekli "çok mutlu olacağız" derdik sanki yeterince söyleyince gerçek olacakmış gibi. aslında kendimizi ikna etmeye çalışıyorduk. hiç o taraflarda işim olmazken geldi binbir türlü "sonsuza kadar" laflarıyla doldurdu hayatımı. umut tacirliği. sonra hiç gibi gitti. bir saniye tereddüt etmeden. bazen düşünüyorum bi gün bi yerde görürsem naparım acaba diye. yanında karısı ve bebeğiyle mesela. benden çaldığı sahneyle. muhtemelen hiçbi şey yapmam. hiçbi şey. çünkü gece kafasını yastığa koyduğunda aklına gelmemiştir hiç, gelmeyecektir, başkasının hayatında sebep olduğu şeyler.
evet eskiden böyle değildim. domestik hayaller kuran bir kadındım. domestik bi kadın değilim, değildim. iyi ki bitmiş diyorum. olan biten herşey için iyi ki öyle olmuş diyorum. şimdi daha mutluyum. ama gel gör ki bazı şeyleri kaybedince geri gelmiyor. iyi ki yalan olup gitmiş büyük aşkımız eyvallah ama kimsenin içimdeki hayalleri de böyle yağmalamaya hakkı yoktu. affetmeyeceğim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder