hayatımızın belli bir döneminde ebeveynlerimizi sevmeyi bırakıyoruz. onlar bizi sonsuza kadar seviyorlar mı emin değilim. ama biz bi yerden sonra onları hayatımızda istemediğimize karar veriyoruz. sanırım şöyle gelişiyor: bambaşka insanlar olduğumuzu farkediyoruz, bu insanla başka bi zamanda karşılaşmış olsam arkadaşım dahi olmazdı diyoruz, başka hayatlar sürmeye başlıyoruz. ama alışkanlığı bırakamıyoruz. en uzun süre tanıdığımız insanlar onlar. hatta aynı evi paylaştığımız insanlar. herşey evlerin ayrılmasıyla başlıyor sanırım. dışarıda bir hayat olduğunu görüyoruz. hayatta başka bi yer açıyoruz kendimize. alışkanlığımızı kaybediyoruz. ama onları bırakmıyoruz.
