bekle geliyorum

kurt deliği

2012-02-09T09:56:00.002+02:00

"özlemek bi lanet. bir daha olmayacağını bilsem de kafamda hala yaşatmaya çalıştığım bitmiş olaylar. delilik. anıların mumyalanması gibi, bu dünyaya ait olmayan bi şeyin çürümesine izin vermemek, müdahale etmek gibi. kafamın içinden gitmemesini istemek. hatırlamak özlemek değildir. hatırlamakta problem yok. özlemek öyle değil. yorucu. özlemek eyleminde istek de var. tekrar olmasını istemek gibi. her şeyi özlüyorum. her şeyi. bi kaç sene önceye geri dönmek istiyorum. şimdi olduğum, yaşadığım şeylerin en ufak bi parçasını bile istemiyorum. o yüzden çok özlüyorum. şimdiye ait olmayan o anları yaşatmaya çalışıyorum kafamda. bırakamıyorum. o zamanları özlemezsem bi daha olamayacakmış gibi geliyo. özlediğim şeylerin yerini alacak başka bi şeyler yaşamayıp, içimde saplantılı, hastalıklı bi özlem büyütüyorum ve kafamın içinde yaşamaya devam ediyorum. kedili teyzeye bir adım daha. ilerde özleyebileceğim şeyler biriktiremiyorum. hani yıllar geçince dönüp baktığında hayatının belli bi dönemi bulanıktır, bi belirsizlik vardır, o ara ne oldu ki diye düşünürsün. tam da o aradayım şimdi. geçmişin artık çok geride kaldığı, ilerisi denen zamanların ne zaman geleceğinin bilinmediği (ya da gelip gelmeyeceğinin artık pek de umursanmadığı) o tanımsız alan."

lala ve po

2012-01-06T13:45:00.003+02:00

hayattaki bütün mutsuzluğumu tek bir sebebe bağlamıştım. o kadar rahatlatıcıydı ki. o sebepten gayri her şey çok mükemmeldi, bunu bir tek ben biliyordum, ama olsundu. o küçük salak pürüz olmasaydı her şey çok güzel olacaktı ki. emindim. ama öyle değilmiş. diğer her şey de bir o kadar boktanmış meğersem. eskiden mutsuzluğuma sırtımı döndüğümde birden teletabi diyarında buluyordum kendimi. şimdi kafamı ne tarafa çevirsem savaş alanı gibi.

nasıl bilirdiniz?

2011-12-22T20:57:00.003+02:00

sen de diğerleri gibi içimde bir mezar olacaksın. öldürüp gömeceğim bi adam daha. yıllar boyunca ziyaret edeceğim, taşının yanına çöküp bi sigara yakacağım, ağzımdan kan gelene kadar söveceğim bi mezar.

karpuz

2011-11-12T13:52:00.001+02:00

insan, dünya dediğimiz gezegendeki baskın tür. dünya gezegeni evrende bi zerre bile değil. bi noktacık. önemsiz bi madde yığını. ve bu zerreciğin üstündeki milyonlarca türü baskılamış tek bir türden bahsediyorum. yaşam, ölüm, varolmak kavramları. kendisini evrenin hakimi sanan zerreciğin üzerindeki yaratıktan bahsediyorum. ben bu türün üyesiyim. bu gezegende olagelmişim. bu gezegen varmış, canlılar varmış, bi tür evrilmiş, bi tür yokolmuş, atmosfer, denizler, ısınmış, soğumuş milyonlarca yıl sürmüş. ben olmuşum. birey olmak ve yaşamın içine doğmuş olmak. evreni görüş alanımızdaki maddelerden ibaret ve zamanı yaşam süremiz zannettiğimiz için büyüleniyoruz hayatla. dünyanın bütün varlığının ve etkilediği her şeyin kapladığı hacim öylesine küçük ki. ve olageldiği süre zamanda bir göz kırpmasından ibaret. o kadar önemsiz bi zerrecik ki dünyamız varolmasının herhangi bi sebebi bile olmasına gerek yok. uzaklarda bi yerde başka bi gezegende, zibilyonlarca yıl sonra evrenin tarihi yazılsa, hadi diyelim dünyada kayda değer bi şey yaşanmış bile olsun, beş kelime bile fazla gelirdi dünyayı anlatmak için. hiç sikimde değil o yüzden dünya şu anda karpuz gibi ortadan ikiye yarılsa bile. hiç sinirlenmem, kahrolmam "kötü kalpli" adamın biri tüm insanlığı yokedecek düğmeye bassa. bu alelade gezegende yaşayan insanoğlu denen kocaman organizma umrumda değil hiç. yine de bi bireyim. alışkanlıklar bırakılmıyor. bi hayatım var. yaşıyorum. ben olmanın bilincindeyim. parçası olduğum bu önemsiz zerrecik o kadar umrumda değil ki, ölümüne bireyim. kendi kendime yaşamayı tercih ediyorum. kafama göre saçmalayıp mümkün olduğunca erken terketmeyi planlıyorum burayı. bi tatmin, bi memnuniyet beklemiyorum. tadı çıkarılacak bi şey görmüyorum. bi zerreciğin üstündeki küçük beyinli bi yaratığım, herkes gibi.

işte bu da sapı

2011-05-09T17:55:00.003+03:00

ben de unutabilmek istiyorum. kötü ve çirkin anıları değil, bilakis söylenen o güzel şeyleri, tatlı lafları, damardan alınmış mutluluk hissi veren bütün o şeyleri unutabilmek istiyorum. esas zehir onlar. gerçeğin bu kadar batmasının sebebi o harikulade yalan dolan. o sahtekar tatlılık. çürük elmanın dışındaki parlak şeker. çürük bi elmayla yaşayabilirdim. hatırladıkça canımı yakan şey o değil. elmadır, çürür. çirkindir, ama elmanın doğasıdır. o dışındaki şeker öyle değil. çok güzeldir, ama öylesine sahtedir. kafamın içinden sökmek istiyorum söylediklerini. bana verdiği tatlı hissi silmek istiyorum. elmanın çürük olabileceğini kabullenemeyişim o şeker yüzünden. çünkü her şey çok güzel başladı. ben istemedim halbuki o şekeri. bi çürük elma kabulümdü. ama şimdi onu bile isteyemiyorum. şekerin bana vadettiklerini hatırlıyorum elmayı düşündükçe. unutamamak canımı yakıyor.

iskele

2011-03-28T22:56:00.002+03:00

sekiz sene önceydi. aralık ayının son günlerinden biriydi, akşam olmuş, hava kararmış, kadıköyde iskelenin yanında öyle soğukta dikiliyordum. beşiktaştan gelecek o vapuru bekliyordum. ilk buluşmamızdı. yanımda nereden geldiğini anlamadığım bi adam belirdi. genç giyimli ama kırklarına yaklaşmış bi adam. kırık bi ingilizceyle vapurun kaçta geleceğini sordu. söyledim. sanki her gün gördüğüm yan komşummuş gibi konuşmaya başladı. sevgilisini bekliyormuş. müzisyenmiş. geçen sene bi festivalde konser vermişler burada, o zaman tanışmışlar. benim kimi beklediğimi sordu. anlattım. aslında ispanyolmuş. orada insanlar sürekli gülermiş, günün her anı, her yerde, sokakta, otobüste.. burada kimse gülmüyormuş, herkes mutsuzmuş. turist gözlemleri. büyük annesi bi çingeneymiş. hani şu esas ispanyol olanlardan. "el falına bakayım" dedi, nasıl bakılacağını ondan öğrenmiş. "olur" dedim, eldivenimi çıkardım. elimi iki avucunun arasına aldı. baktı. "okul, iş, şu an uğraştığın her ne ise, çok kötü gidiyor" dedi. "ailenle ayrılacaksın" dedi. "ama sonunda başka bi meslekle uğraşacaksın, çok büyük başarılar elde edeceksin" dedi. enteresan geldi söyledikleri. vapurun ışıkları karanlığın içinde belirmeye başladı. "buralarda kullanabileceğim bi hela var mı? çişim geldi" dedi. tarif ettim, vapurun gelmesine çok az kaldığını da ekledim. iki saniye içinde gözden kayboldu. vapur yanaştı, birden ortalık insanla doldu. inenlerin içinde beklediğim adamı aradım gözlerimle ve işte oradaydı. falcımı bi daha görmedim. öylece kaybolup gitti.

survival of the fittest

2011-03-17T11:05:00.004+02:00

bir takım insanlar var. hayatları böyle düpdüzgün. doğal varoluşumuzdan kaynaklanan (yani bu evrende yaşıyor oluşumuzdan başka herhangi bi açıklaması olmayan) dertler dışında bi sıkıntıları olmayan insanlar. hayatı "acı-tatlı" yaşayanlar. hayat onlara limon verdiğinde limonata yapanlar. hayat sana güzel insanları. ben onlara fanus insanları diyorum. hep o tatlı fanusta yaşıyorlar. mutlu olup olmadıklarını bilmiyorum ama öyle bi tatlı fanus o işte. kendi içlerinde öyle yaşıyorlar. en komiği de bütün dünyayı kendileri gibi sanmaları. ama bi de o takımın dışı var. kitaplardaki, filmlerdeki yerlerinde olmadıkları için kendilerini iyi hissettikleri, hatta yargılayıp kendilerini üstün hissettikleri insanlar varlar, buradalar, yaşıyorlar. hani o "asla benim başıma gelmez" dedikleri şeyler birilerinin başına geliyor işte. hayatın tadı acı-tatlı değil olsa olsa "bok gibi" bu tarafta. o ağzına sıçılmışlık hissi bi türlü gitmiyor. dışarısı pislik bebeğim. dışarısı köprü altı. bu taraf, fanus seleksiyonuna giremeyen evrim artıklarının dünyası.

7/24

2011-02-10T14:16:00.001+02:00

sanki birileri o kutuyu yırtıp attı. dışımda olduğunu, beni içinde tuttuğunu bile bilmediğim kutuyu. nefes aldım. sanki beni kaşındırıp duran o çirkin giysiyi çıkarttım birden. farkında olmadan kabullendiğim ufkun ötesine gittim. ve "nerdeyim ben?" şaşkınlığı olmadan. öyle huzurlu bi benimseyiş oldu. daha önce hiç bilmediğim, görmediğim bi yere gidip de "burası benim evimmiş meğersem" dedim. çok nadir bi şey bu. bi o kadar da zihin açıcı. sana öğretilmemiş, içine ekilmemiş olduğunu bildiğin, tamamen yeni olduğunu bildiğin bi hissin içinden bu kadar doğal olarak gelmesi.

kulübe hoşgeldin

2011-01-29T13:32:00.001+02:00

başka bi insanda kendimi gördüm. sigara molasına çıkmıştım. yeni kızlardan birisiyle konuşayım dedim. çok az tanıyorum ama biliyorum anlaşabileceğim bi insan. olmuş. benim gibi biraz. yormuşlar onu da. kendisini üzen bi ilişkisi vardı, ve en son konuştuğumuzda bitirdiğini söylemişti. bunu hatırladım o sırada. "nasılsın? konuşamadık daha sonra" dedim. gülmeye başladı. yüzüme bakıp gülüyor. o delilik gülüşünü biliyorum. insanın içini acıtan gülme. "histerik kadınlar gibi saatlerce gülermişiz şimdi" dedim belki o his dağılır diye. gülerken yavaş yavaş yüzü düştü, ağzını kapattı, kaşlarının ortası kalktı ve ağlamaya başladı. ağlıyor. o duygu geçisini gördüm gözlerinde. bi duygunun insanı nasıl hızla ele geçirebildiğini gördüm. zihnini nasıl bulandırdığını gördüm. saniyer içinde, o ruhundaki karanlığın nasıl yüzeye çıktığını gördüm. ve bunu engelleyemeyişindeki çaresizliği okudum gözlerinde. sarıldım. ve sarılırken içimden tekrar ettiğim şeyi duydu. "biliyorum".

trençkot

2011-01-21T16:24:00.003+02:00

"diğer insanlar" kavramını özledim. uzunca bir süredir gördüğüm herkes, (yani HERKES), tanıdığım insanlar. toplu taşıma araçları kullanamıyor olmak, sürekli aynı bakkala gitmek, ya da en genel haliyle yaşadığım yerden dışarı çıkmamak neticesinde. otobüs kullanabildiğim, dışarı çıktığım, bir şehire dahil olduğum zamanlarda farketmeden bi çeşit sosyal iletişim halindeymişim meğersem. bi insan denizindeymişim eskiden. şimdi halka açık alanların hasreti içerisindeyim. yolda yürümeyi ve aynı yolda o sırada başkalarının da yürüyor olduğu farkındalığını özledim. her sabah evden çıkmadan giyinip kuşanıyorum, saçıma özeniyorum, makyaj bile yaptığım oluyor. düğmeleri sıkıca ilikliyorum, bere giyiyorum gerekirse, üşümeyeyim diye. gideceğim yer 1 dakika uzaklıkta, belki elli adım bile değil. sırf, o "evden çıkan yola koyulan kadın" hissi için. sanki gerçekten bi yere gidiyormuşum gibi hayaller kuruyorum o sırada. her gün başka bi yere gidiyorum. "bugün vapur iskelesine gideyim". gün içinde beni görecek insanların tümü zaten akşam tv başındaki pijamalı halimi, evi temizleyen perişan halimi, sarhoş olup kusan halimi görmüş insanlar. onlara görüneyim diye değil, kafamda yaşadığım o kısacık hayal için hazırlanıp çıkıyorum evden.

bi odun da bunun için atsınlar

2010-12-06T13:48:00.004+02:00

insan denen yaratık alteregosunu o kadar şişirmiş ki binlerce yıldır, artık kendisini yaratanın o olduğuna inanmaya başlamış. hatta bu alterego "sana senden daha yakınım" derken -her alteregonun yaptığı gibi- bas bas bağırıyor beni sen yarattın aslında diye. ben senin hastalıklı kendini beğenmişliğinim. şu kibire bak; beni yaratan şey o kadar mükemmel ki, her şeyin 'en'i, her şeyin hakimi, "benim için" evreni ve bu dünyayı yarattı. beni yarattı, BENİ. bütün o ibadetler, övgüler, tapınmalar kendisi için. sebebi ise şu: öylesine bi şekilde, öylesine bi dünyada yaşıyor olup, öylesine herhangi bir canlı olduğunu, ademoğlu gururunun kabullenemiyor oluşu. hayatta olduğu süre boyunca, yani fiziksel varlığıyla, ne yaparsa yapsın egosunu tatmin edemeyecek olduğu için ilahi bi alterego yapmış kendine. amin.

aklında kalsın bu an

2010-10-12T13:28:00.002+03:00

erkeklerin ilk bakışta beğendiği bir kadın olup işlerini kolaylaştırmak istemiyorum. bana baktıklarında kendilerini kötü hissetsinler. vicdanlarıyla yüzleşsinler. bana diğer kadınlar gibi davranmadıklarında içlerinden bi ses ayıplasın. beni reddettiklerinde bunun hesabını vermek zorunda kalsınlar. uydurdukları bahaneler kendi midelerini bulandırsın. geceleri huzurları kaçsın ben akıllarına geldiğimde. kendilerinden başka kimselere itiraf edemesinler: "çok iyi bir kız ama çirkin olduğu için kötü davrandım". ben onlara aslında ne olduklarını -ne olamadıklarını- hatırlatan bir anı olayım. tek isteğim bu.

burdan yak

2010-10-06T13:56:00.003+03:00

bütün herşeyden sonra elimde kalan benden memnun değilim. bu olmamalıydım. kasada açık var. hesabı kitabı yapıp bakıyorum ki yine eksilmişim. şimdi de elimde kalan yarım yamalak kadınla yaşamaya çalışıyorum. beceremiyorum. saçmalayıp duruyorum. güçlü kadınmışım da kimseye ihtiyacım yokmuş vs. vs. yalan efendim. düpedüz ne bok yiyeceğimi bilememek benimkisi. kibirimden geçilmiyor. başıma gelen iyi olayların bile içine ediyorum bu yüzden. bu ayakları bırakıp standard bi kadın olmayı tekrar öğrenmem lazım. bunları geçen gün klozet kapağını değiştirmeye çalışırken düşündüm. bir erkeğe yaptırmaktan çok büyük zevk alacağım bir iş iken bu saçma "kendi kendine yetme" olayı yüzünden katlanmıştım. sonra karar verdim ben de perdelerini asmaya bile iki kişinin yardım ettiği kadın olacağım.

beyaz ve ince

2010-09-03T15:04:00.003+03:00

çift kişilik yatak aldım. hala neden böyle bi şey yaptığımı düşünüyorum. filmlerde görüyoruz ya hep bacak kadar çocukların bile kocaman yatakları var. onlara özendim herhalde. çift kişilik yatak yaşım geldi diye de düşünmüş olabilirim. depresif yalnız kadın tribimin dekorunu tamamlamış olmak için de almış olabilirim. kocaman yatakta sırtını kocaman kocaman yastıklara dayamış, ayakları uzatmış, pamuklu depresyon pijaması giymiş, koyu renk nevresimler arasında romantik bi şeyler izleyip gözleri dolan, bi yandan da elindeki kaseden artık dondurma mı olur, meyveli yoğurt mu olur, bu sahnenin bütünlüğünü koruyacak o cins bi amerikan gıdası yiyen kadın. yoksa yatak odamla aynı yüzölçümüne sahip o yatağı almamın bu saydıklarım dışında mantıklı bi sebebi yok. aldığımdan beri de daha mutsuzum.

yine tabii ki bu yatak alma olayı da olmadık şeyler farkettirdi. bu devasa şeyi yatak odasına sokmak için önce gardrobu çıkarmam gerekliydi, vs.vs. bir takım kas gerektiren işler. yaşadığım yeri paylaştığım insanlardan kas gücü olarak benden daha fazlasına sahip olduğuna halk tarafından inanılan -kısaca erkek dediğimiz- kişilere neredeyse yalvarmam gerekti yardım etmeleri için. ama daha bi kaç ay önce yeni taşınan başka bi dişinin perdelerini bile iki kişi asmışlardı bunu hatırladım. sonra bunu bizden yaşça biraz daha büyük olan birisi daha farketti o sırada. gelip "cilveni yapacaksın" dedi. çift kişilik yatağın bana öğrettikleri: erkeklerden insanlık beklemek için kukumla hareket etmem gerekli. kendi başına okunduğunda çok daha ironik oldu bu cümle.

daha sonra bu öğrendiğimi pekiştirdim bile. kendimi papatya gibi hissediyorum.

-miş gibi

2010-08-26T15:19:00.003+03:00

hissettiğim hiçbi şey tatmin edici değil. kızdığımda yeterince kızgın değilmişim gibi geliyor. sanki hep bi şey daha yapmam lazım gibi. bi şeyleri kırıp dökmek istemek gibi. bi türlü yetmiyor içimdeki kızgınlık. mutlu hissettiğimde sanki suni sentetik bi şey giymişim gibi üzerimde yabancı duruyor. kendi içimden gelen his bile eğreti duruyor. mutsuzluğun damağımda bıraktığı tat şımarıklık. mutsuz olmak hakkım değil sanki. burjuvazik mutsuzluk.
sanki hissetiklerim benim değilmiş gibi.

24 saat

2010-07-01T13:43:00.002+03:00

geçenlerde birisi son 24 saatimi anlatmamı istemişti. böyle bi şey.

dün bu saatlerde aşkı memnunun sonunu izliyoduk bizim burdaki komşularla. ben biraz etkilendim. kayışı koparmış kadın görünce üzülürüm genelde. zaman zaman kendimde de o yatkınığı gördüğümden. herneyse. sonra bu karışık ruh haleyle dışarıda sigara içiyodum. tezini yazmaya çalışan ve akademik dünyadaki binbir zorlukla mücadele eden bi arkadaşım da oradaydı. ikimiz de fakdısistım modundayız. ben de bi süredir kızgınım bir takım insanlara. tavla oynayalım madem dedik. normalde ben sürekli yenilirim. fakat bu sefer 3-0 öndeydim ki zarlardan bi tanesini bahçeye düşürdüm ve bulamadık. böylece hükmen yenik sayıldım. sonra yine "aşağıdaki dertlerimden hangisine yanayım?" ruh hali içerisindeki iki arkadaş daha geldi. sonra bira almaya gittiler. giderlerken ben içmicem demiştim ama sonra efeslerinden bi tanesini açtım. sonra, sarışın uzun saçlı ve kocaman bi sakalı olan arkadaşımız sazı aldı eline ve damardan damara koşmaya başladı. tezini yazmaya çalışan arkadaşım ağlamaya başladı. sonra ben de başladım. ama toplum içinde ağlayamadığım için sahile doğru indim hızlı hızlı. biraz kendime gelince pılı pırtıyı toplayıp evime döndüm. sonra işte biraz internete bakayım dedim seninle karşılaştık. konuştuk biraz. kedi varmış vs. sonra seni uzaylılar kaçırdı ve ben uzun zamandır hiç o kadar geç saate kadar uyanık kalmamıştım. sonra uyudum. bugüne yetiştirmem gereken çizimler vardı bi süredir. sabah o konuda bana yardım etmeye çalışan arkadaşım 8:30da telefonla uyandırdı beni. yaşayan ölü halimle kalkıp ofise gittim. çizimleri yaptım. hızlı çalışmama yardımcı olması için güzel bi red hot chili peppers listesi hazırladım akşama kadar onu dinledim. 17:30da normalde ofisi terkederdim ama bugün çalıştım yediye kadar sanırım. sonra bizim burdakiler mangal yapmaya karar vermişler. rakılar su gibi akıyo tam da ben çizimleri yetiştirmek için zamanı nasıl bükebilirim diye düşünürken. ben de burda kendime alternatif ortam yaptım. evin önüne masayı attım. bilgisayar, müzik, vs, tesisatı kurdum ve çizimleri bitirdim. icetea eşliğinde. mangalcılar hala göbek atıyor. ben de kendimi sırt ağrıları içinde yatağımın huzuruna bıraktım.

kapalıyız

2010-06-08T15:41:00.003+03:00

insanların bana sığınmalarından rahatsız oluyorum. bana güçsüzlüklerinden, yaralarından bahsetmelerinden. yüzlerindeki o "ihtiyaç duyma" bakışından. daha doğrusu o beklentiden. "ah kıyamam" beklentisini sevmiyorum. odun bi insan değilim, vicdanım var. ama bunun beklentisi içinde olanlara verecek hiçbi şeyim yok. kendilerine acınmasını bekleyenleri oracıkta tokatlamak geliyor içimden.

you may kill the bride

2010-05-26T20:51:00.004+03:00

on beş gündür yatağımı yıkamaya üşendiğim çamaşır yığınıyla paylaşıyorum. odada koyacak başka yer olmadığı için. gece uyurken terliklerimi çıkarıp başucuma koyuyorum, köpek kemirmesin diye. ve az önce lise sıra arkadaşım düğün davetiyesini gönderdi. böyle şeyler nedense insana hayatı sorgulatıyor. "ne biçim bi hayat yaşıyorum lan?". millet mobilyalarının tarzını düşünürken ben cebimdeki parayla daha çok sigara mı, daha çok bira mı alsam? diye düşünüyorum. benden başka herkes aşk-ı memnu hayatı yaşıyormuş gibi geliyor. aslında o hayatı istediğimden de değil. çok şey istemiyorum ki: sabahları kahvaltı yapmak, duvara asılabilen bi duş başlığı, bi çift spor ayakkabı, çalışan bi bilgisayar, buz gibi naneli limonata bi de gıcırdamayan ofis sandalyesi uzun süre mutlu olmama yeterdi.

taşra

2010-05-21T22:30:00.002+03:00

artık hayatımdaki güçlü kadın tanımı en yakın kasabanın marketine yürüyerek gidip şarap almak. yolda bir takım kamyoncudan korna yemek. ayrıca hayatımda artık kamyoncu lokantası, son araç saat sekizde, şalvarlı dayılar, keklik heykeli gibi kavramlar da var. yazlık bi kasabanın yerlisi olmak garip şey. kültür mozaiği kavramı ise bambaşka. şarabını alıp yaşadığın izole yere yol kenarından yürürken kamyoncudan korna yiyip eve gelip tori amos dinlemek. pis metalci arkadaşının bi anda bahçeden çiçekli şalvarla çıkması. ve o sırada jeff buckleyden hallelujah çalması. oh yeah.

hallelujah

2010-04-30T09:23:00.002+03:00

adam,

nasılsın? çok uzun zaman oldu senden haber almayalı. çok uzun zaman geçti bana en son cevap vermeyişinin üzerinden. nerelerdesin şimdi kim bilir? ben buralardayım hala. hep buralardaydım. hep sana ulaşmaya çalıştığım o yerdeydim. sen yokken neler oldu bi bilsen... çok adamlar gördüm sen yokken. seni andıran adamlara gittim. seni hissettiren cümleleri aradım o adamlarda. onlar konuştukça ben seni hayal ettim. yağmur yağdığında tek bir şey düşündüm hep. hani o gün vardı ya... yağmurda bile o kokuyu arıyorum. evimi, içinde seni hayal ettiğimeki haline sokmaya uğraşıyorum taşındığımdan beri. hani geleceğim demiştin ya... başka bi coğrafyanın kadını oldum. o kadar yoksun ki ben artık başka bi insana dönüştüm.

sevgiler.

wake up alone

2010-04-23T20:27:00.004+03:00

arkadaş olmak istemeyeceğin hatta iletişim kurmayı bile tercih etmediğin insanlarla aynı evde yaşamak gibi. izolasyon. gidecek başka hiçbi yerin olmaması. kaçamaklardan bile çok uzakta olmak. allahın unuttuğu bu yerde ne işim var diye düşünürken buluyorum kendimi. yaşadığım yeri eskiden mutlu olduğum yerlere benzetmeye çalışıyorum. "masayı şuraya çekeyim bari". hayatım daha boktan olamazdı dediğim günlerdeki kadar mutlu olabilmeyi diliyorum şu anda. bir kelimenden içindekileri anlayabilen insanların kıymetini bilememişim meğersem. özlüyorum. ne kadar kimsesiz olduğumu anladığım an: içip içip annemi aradım. annemi. telefon rehberinde sarhoşken arayıp haraslayacak birisini bile bulamamak. daha bi kaç ay önce insanlardan uzakta ne kadar mutlu olacağımı anlattığım yazıların götüme girmesi. her evde en az iki evcil hayvan olmasına ancak şimdi anlam verebiliyorum. köpeğimle konuşuyorum. "bitsin de siktir olup gideyim" haline geldim yine.

kaybolan_değerlerimiz.txt

2010-03-15T13:58:00.002+02:00

hayatlarımızın ne kadar boktan olduğunu unutmak için çalışıyoruz. o idealistliğin, işkolikliğin, dünyayı kurtarır tavrın arkasında hep bu var. bi de para veriyolar. haftasonu geldiğinde tek istediğim kim ve ne olduğumu unutmak. sarhoş olmadığım zamanlarda evi temizliyorum. sıkılıyormuş gibi yapıyorum diğerlerinin yanında normal görüneyim diye. çünkü "çok sıkıcı" bi yer burası. ama sıkılmıyorum. değişiklikten nefret ediyorum. çünkü sonu yok. bu rutin böyle gitsin istiyorum. çok uzun yaşamak da istemiyorum. sigarayı arttırdım o yüzden. bi yandan da hava çok güzel. haftaya denize gireceğim karar verdim. sezonu açıyorum. köpeğimi bazen hiç sevmiyorum. bu yüzden anne olamam sanki. sanırım o da beni sevmiyor.

still

2010-02-10T20:20:00.004+02:00

hayatımızın belli bir döneminde ebeveynlerimizi sevmeyi bırakıyoruz. onlar bizi sonsuza kadar seviyorlar mı emin değilim. ama biz bi yerden sonra onları hayatımızda istemediğimize karar veriyoruz. sanırım şöyle gelişiyor: bambaşka insanlar olduğumuzu farkediyoruz, bu insanla başka bi zamanda karşılaşmış olsam arkadaşım dahi olmazdı diyoruz, başka hayatlar sürmeye başlıyoruz. ama alışkanlığı bırakamıyoruz. en uzun süre tanıdığımız insanlar onlar. hatta aynı evi paylaştığımız insanlar. herşey evlerin ayrılmasıyla başlıyor sanırım. dışarıda bir hayat olduğunu görüyoruz. hayatta başka bi yer açıyoruz kendimize. alışkanlığımızı kaybediyoruz. ama onları bırakmıyoruz.

rica ediyorum defol

2010-01-26T16:53:00.003+02:00

mastürbasyon insanlarından nefret ediyorum. iddia ettiği şeyi mantıksız bulduğumda gözlerini deviren insan. "anlamaman çok normal" gibi. bu insan ego insanı değil, bu daha farklı bir şey. sana üstünlük taslamaya, kendini yüceltmeye çalışmıyor. ego pompası durumu yok. tartışmıyor, uzatmıyor, gözlerini devirip bırakıyor. ego insanları basittir. sen küçük o büyük olana kadar kafanı siker, boşalır rahatlar. mastürbasyon insanı her durumda kendi büyüklüğüne inanır aksi ima edildiğinde hiç muhattap olmaz, anlamayan diğerleridir, en yukarda tek başına olmanın verdiği tahrikle mastürbasyonunu yapar, boşalır rahatlar. sen onun pornosu olursun. gözlerini devirdiği an kafasını tutup duvara sokmak istiyorum. "boşver ya"

seni tanrı bile affetmeyecek

2010-01-11T11:05:00.004+02:00

kızgın değilim ama onu asla affetmeyeceğim. hayatımdan o mutlu aile resmini çaldığı için. gelecekle ilgili iyi şeyler düşünebilme yeteneğimi öldürdüğü için. içimdeki mantıklı kadının içine ettiği için. sürekli "çok mutlu olacağız" derdik sanki yeterince söyleyince gerçek olacakmış gibi. aslında kendimizi ikna etmeye çalışıyorduk. hiç o taraflarda işim olmazken geldi binbir türlü "sonsuza kadar" laflarıyla doldurdu hayatımı. umut tacirliği. sonra hiç gibi gitti. bir saniye tereddüt etmeden. bazen düşünüyorum bi gün bi yerde görürsem naparım acaba diye. yanında karısı ve bebeğiyle mesela. benden çaldığı sahneyle. muhtemelen hiçbi şey yapmam. hiçbi şey. çünkü gece kafasını yastığa koyduğunda aklına gelmemiştir hiç, gelmeyecektir, başkasının hayatında sebep olduğu şeyler.
evet eskiden böyle değildim. domestik hayaller kuran bir kadındım. domestik bi kadın değilim, değildim. iyi ki bitmiş diyorum. olan biten herşey için iyi ki öyle olmuş diyorum. şimdi daha mutluyum. ama gel gör ki bazı şeyleri kaybedince geri gelmiyor. iyi ki yalan olup gitmiş büyük aşkımız eyvallah ama kimsenin içimdeki hayalleri de böyle yağmalamaya hakkı yoktu. affetmeyeceğim.

başlamak?

2009-12-28T16:57:00.003+02:00

ölmek bir anda olan bi şey değil. doğduğumuz andan itibaren ölmeye başlıyoruz. en yukarıdayken düşmeye başlıyoruz. ömür dediğimiz şey aslında "ölmek" süreci. her biten şey bu büyük bitişin bi parçası sadece. okulu bitirmek. ayrılmak. bırakmak. terketmek. pencereleri kapatıp kapıyı kilitleyip çıkmak bile bunun bi parçası. her bitiş. her şişenin dibi. her sigaranın izmariti. şarkının sonu. telefonun kapanma sesi. bütün bunları ucuca ekliyoruz ve sonunda bitirecek bir şey kalmadığında ölüyoruz. geçmişimizde bıraktığımız şeyler aslında çoktan ölmüş parçalarımız. ortaokula giden ben öldü mesela. otobüse bindiğimde duraktaki ben öldü. saçlarımı kestirdiğim gün uzun saçlı ben öldü. işte bazen sanki bitirip gidecek bir şey kalmadı bu "ömür" dediğim zaman aralığında gibi geliyo.

duvarların dili olsa...

2009-12-21T10:35:00.002+02:00

G ile sevişmek istiyorum. terden saçların yapıştığı, dişlerin geçirildiği sevişme. I'ya sarılıp film izlemek, kafamı omzuna koymak, parmaklarımı saçlarında gezdirmek istiyorum. L ile yeni ergenler gibi her hangi bir zihinsel aktivite olmaksızın moronca takılmak ve sabah akşam yiyişmek istiyorum. R ofisindeki masasının üstündekileri bi hamlede sıyırsın ve yüzümü masaya dayayıp oracıkta beni düzsün istiyorum. N'yi kullanmak, kalbini kırmak, arkamdan ağlatmak istiyorum.

içimde çok fazla kadın var.

kahveyi bırakmasaydım keşke

2009-12-05T16:09:00.006+02:00

normal poşet çay ile demlik poşeti arasında çok önemli bi fark var. demlik poşeti birden fazlası için. diğeri tek başınalar için. her haltı bir kişilik ayarlamak zor. bi marulu bile 5 günde bitiremiyorum. bu kadar yalnız olmanın garip olmaya başladığını kedi gelip beni sevdiğinde farkettim. dışarıdan bakıldığında bir sürü insanla sürekli beraberim gibi. ev, ofis hep bir arada. ama ne kadar çok insanla ne kadar çok alanı ortak kullanmak zorundaysan o kadar yalnız oluyosun. çünkü hayatta kalmak için sınırını çizmek, duvarını kalın örmek zorundasın. buzdolabında bile alanım cetvelle ölçülü. herkes böyle olsaydı aslında daha çekilebilir olabilirdi. daha önceden aralarındaki duvarı kaldıranlar olunca (buzdolabının tamamını ortak kullanan ya da çayı çok kişilik demleyenler gibi) daha bi kimsesiz hissediyo insan. bi yandan da güzel kafa dinlemek. şöyle bir çelişki var: insanları da sevmiyorum, insansızlığı da. tek başınalığı seviyorum ama farkettiğim bi şeyi paylaşmak için sağa sola bakıp anlayacağını düşündüğüm birisini bulamamayı sevmiyorum.
bu kadar çaresiz cümleler kuracağımı tahmin etmemiştim ki.

geçmişi unutursun

2009-11-25T11:06:00.002+02:00

bazı şarkılar vardır nefes gibi dolar ciğerlerine. damarlarında dolaşır. o kadar kolay hissedersin ki şarkıyı sanki doğduğundan beri seninledir. sanki hep ordaydı boynundaki ben gibi. ilk duyduğun anda sanki içindeymiş gibi. sanki o aradığın erkekle seviştiğindeki gibi girer içine.

farkındayım

2009-11-20T13:55:00.003+02:00

yavaş yavaş uyanıyorum bu tatlı uykudan. neden daha fazla okumak istemediğimi hatırladım şimdi. haklıymışım. ama artık çok geç çünkü çoktan kendimi buraya ait hissetmeye başladım bile. bir akşamda üç defa ilk fiziksel temas denemeleri. şarap etkisi. öyle değil. bildiğin insani el sıkışma tadında. evet o aşamaya daha yeni gelebildik. ki bu bile bana muazzam bir gelişme hissi verdi. onun dışında, kime nerde ne söylememem gerektiğini kavradım. önceden kestiremediğim bazı insanların aslında ne kadar kafa dengi olduğunu anladım. biraz çekildim, duruldum. bazı şeylerin de aslını gördüm. daha doğrusu bazı şeylerin burada da farklı olmadığı gerçeğini artık kabul ettim.
diğer bölüme geçersek. onun da aslında diğerlerinden farkı olmadığı gerçeği yine yine yine önümde duruyor. ama bu sefer gerçekten "bu öyle değil" dedirtmişti. daha sakinim şimdi. ama içimden bi şey daha eksildi gitti. kafamdaki o bulanık resim daha da belirginleşiyor giderek. içinde bir tek benim olduğum resim.
bu aydınlanma süreci hiç hoş olmadı. farkındalık hiçbi zaman mutluluk getirmez. evde oturup haftanın hangi günü olduğunu bilmediğim zamanlar daha mutluydum sanki.

beyin bilir

2009-11-02T13:43:00.005+02:00

söylediğim şey tam olarak şuydu: "kadınların sigarayı bırakmalarında iki önemli eşik vardır. alkol alınan bi gecede sigara içmemek ve bir regl dönemini sigara içmeden atlatabilmek. bu ikisini başardığında sigarayı bırakmıştır." birden hepsi kafasını başka yöne çevirdi. uygunsuz bi kelime duyunca ne yapacağını bilememe anı yaşadı. bi tanesi "sigarayı nerenizle içiyosunuz yeaa" gibi ilkel bi espiri bile yaptı. o an "kukumuzla içiyoruz" deyip şok geçirtmek istedim. 'regl' kelimesini cümle içinde kullandığım için garipsediler. kadınlardan ne kadar uzak yaşadıkları ve bunun neticesi olarak ne kadar kalın kafalı oldukları yavaş yavaş dank etmeye başladı bana. kullanırken hiç düşünmediğim bile bir sürü kelime var. sevişmek mesela. hatta 'önsevişmek', eminim sevişmek kelimesinden daha çok garipsenecektir. bu kelimelerden irkilen bu kitlenin tutuculuk ya da kibarlıklarından böyle oldukları zannedilmesin. kahvehane kültüründen bozma bi ağızları var. mesela birisi yurtdışına gidip geldiğinde hemen ilk soru "ekmek çıktı mı?" oluyor. yapamamak dillerine vurmuş olsa gerek.
eski ben olsa "neden garipsediniz ki kadın olmak vs. vs." diye başlardım. ama burası kemikleşmiş. bu düzenle savaşmayacağım. dilimi tutup kukum yokmuş gibi davranacağım.

buralarda yenisin galiba?

2009-10-22T13:25:00.005+03:00

bana "kadınları önemsemiyorum", "muhattabım değilsin" gibi tavırlarla karşılık veren erkeklerin pipilerinin küçük olduğunu düşünüyorum. ortamdaki nadir dişilerden biri olunca böyle çıkarımlar yaparak eğleniyorum işte. burası bi mayın tarlası. toplamda 4 kadınız burda. ikisi evli diğerini de histerik davranışları yüzünden pek sevmiyorlar ama ben çok sevdim histeri iyidir. kısaca, burda bir erkek kitlesi var ve onlarla iletişim kurabilen tek dişi benim. ilk iletişim çok önemli. tanışma anında yaklaşımlarına göre erkeklerin sevişebilme frekanslarını çok rahat anlayabiliyorum. görece daha az sevişenler daha arkadaş canlısı çünkü rekabete "rakibi altederek" değil "kadını kazanarak" girmek zorundalar. diğerlerine göre daha "canlı" cinsel yaşantısı olanlar nötr yaklaşıyorlar. şöyle ki: "şu anda sizin niteliklerinize uygun bir pozisyonumuz bulunmuyor ama özgeçmişinizi veritabanımıza kaydettik". her an ihtiyaç duyulabilir. aramızda sevişme ihtimalinin kati suretle sıfır olduğu erkekler kafasını çevirip merhaba bile demiyor. sikilebilir değilsen varlığını tanımaya gerek yok. burası bi mayın tarlası. kime nasıl yaklaştığın çok şeyi değiştiriyor. erkeklerin arasında gizli bir hiyerarşi var. ne kadar evrilmiş, okumuş, gelişmiş olsak da alfa erkeği ve diğer erkekler ve sürüye yeni gelen dişiye davranışlar hala aynı burada.

istesem atom mühendisi bile olurum

2009-10-14T10:56:00.003+03:00

hayallerimizi ifade etmek için "isterdim" ifadesini kullanmaya ne zaman başladık ki... yapmaktan vazgeçmişiz zaten bi de istemekten de mi vazgeçmişiz? -di'li geçmiş zaman. ister-dim, ama artık istemiyorum anlamında. astronot olmak isterdim. sanırım yapamadığımız şeyleri istemeyi de bırakıyoruz. yakın zamana kadar dahi hayalini kurduğum şeyler şimdi ne kadar gereksiz ve anlamsız geliyor.
belki de ilerde anlamsız geleceğini sezdiğim için peşinden koşmamışım bir sürü şeyin. düşünüyorum mesela tesadüf bu ya, işler yolunda gidip o hayata gitseydim? kendimi mutsuz bi şekilde "bu muydu hayal ettiğim?" derken bulacaktım. aksilik dediğimiz şeyler aslında bizi koruyor. modern polyanna.
karar verme mekanizmam da benzer şekilde davranıyor. ne yaparsam mutlu olurum, hangi hayalimin peşinden koşmak beni mutlu eder bilmiyorum ama hangisi mutsuz eder biliyorum. bu yaşıma kadar hep olmaması beni mutsuz edecek şeyin peşinden gittim. "olması mutlu edecek mi?" diye bi durumu düşünmedim. mimar olmak isterdim ama bilimadamı olmazsam çok mutsuz olurum dedim. sonra bilimadamı olmaktan vazgeçtim o ayrı. ama o sırada o kararı vermezsem mutsuz olurdum. hep böyle. bakkalda, otobüs durağında, vs. mutluluk mutsuzluk hesabı yapıyorum.

hey bebek, kim bilir bir daha ne zaman görüşeceğiz?

2009-09-26T21:47:00.003+03:00

nasıl beceriyorum bilmiyorum ama ruhumun derinliklerine kadar işleyen o büyük terkedişlerde hep tek başıma oluyorum. ne bir el sallayan, ne arkamdan ağlayan, ne su döken kimsem yok. bi ara sapık gibi otobüs camından başkalarının yolcu edenlerine el sallıyordum. son onbeş günde iki büyük ayrılık yaşadım. hayatımı geçirdiğim şehri terkettim ve değil yolcu eden ortalıkta şöför ve bizden başka canlı formu bile yoktu. şimdi de sevdiğim şehri terkediyorum ve yaptığım şey bilgisayarı açıp blog güncellemek. işin komik tarafı bu şehri ikinci kez "temelli" bırakıyorum. etkisini kaybediyor tekrarladıkça. yapayalnız bi kadın olduğumu en çok hissettiğim anlar bu tek başıma yola çıktığım anlardır. ilk seferinde onaltıydım. çok büyük bi iş becerdim sanmıştım. halbuki olan şuydu: saatlerce tek kelime etmeden yola bakıp aslında yalnız değil güçlü olduğuma kendimi ikna etmek.

sıkılmış

2009-09-22T01:37:00.003+03:00

yanında asla sıkılmayacağım birisini bulmam gerek hayatımı birleştirmek için. sıkılırım ben. günün birinde pat diye "yüzünden bile sıkıldım artık sana bakmak bile istemiyorum." diyebilirim. evrim geçiren birisi olmalı. yeni espiriler, yeni arkadaşlar, yeni müzikler, yeni sokaklar, yeni bi şeyler olmalı. kafama öğütülecek yeni şeyler atmalıyım. kafamın içi sürekli uğutulu bi atölye gibi, malzeme eksikliği çektiğimde hayata küsüyorum. yaklaşık iki haftada bir elimdekileri tüketip "evet artık düşünecek şeyim kalmadı yaşamamın bi anlamı yok" diyorum. ekstrem sporcuların adrenalin bağımlılığının beyin versiyonu bu. bazen yokluk krizi anlarında çok acil yükleme yapmam gerektiğinde hemen wikipediayı açıp rastgele bi şeyler okuyorum. şimdi böyle anlatınca acayip hareketli bi hayatım varmış gibi görünüyor ama tam olarak öyle değil. bi taraftan da bi kitaba gömülmek, ekrana kilitlenmek, aynı masada saatlerce oturup görüş açımdaki herşeyi ezberlemek gibi aktivitelerde de bulunabiliyorum. çelişkili gibi oldu ama öyle değil. son günlerde ifade zorluğu çekiyorum sadece.

başlık

2009-09-20T15:56:00.003+03:00

yaşadığım en sikko bayram bu sanki. "bayram" kavramını önemsediğimden değil, başka bi şey. bu şuursuzluğu hiç bu kadar derinlemesine hissetmemiştim. sabah tunalıya çıktım, püf. hayalet şehir. sonra eve gelip kimse uyanmadan telefon konuşmalarını hallettim. "neden ordasın ki hala?", bilmiyorum annanecim neden burda olduğumu. ellerim çok üşüyor, yazamıyorum bile. bitter çikolata ve nane likörlü bayramlar artık yok değil mi? onun yerine bayat kahve ve ucuz sigaralı bayram sabahları var. misafir olarak sığındığım kanepede sırt ağrısıyla ve köpek tüyü içinde uyanmak var. herkesin hayatında normalde yapmayacağı şeyleri yaptığı bir misafirlik evi vardır. arkadaş evi, sevgili evi, vs. insani alışkanlıkları geride bıraktığı ev. bu ev o ev. burda zaman yok. bayram yok. protokoller yok.
ne şaçmalıyorum ki şimdi böyle? hadi.
(o da bayram şekeri olsun)

it's not sex and not the city

2009-09-10T12:11:00.003+03:00

tam da bu defterleri kapadığımı düşündüğüm anda enteresan isteklerim peydah oldu. dediği gibi o yıkıcı tüketici aşkı arıyorum sanki. geceleri uyutmayan. sabahın altısında seni uyandırıp saatlerce ağlatan. aradığımız kişiye ulaşılamayan. hayaller kurduran, hayalleri bozduran. sinirlendiren. en çok istediğin anda çekip giden. kafasının içindeki kıvrımları ezberleyene kadar tanımak tanımak daha çok tanımak istediğim ama bi kale gibi kapalı olan. onun hayatında bi yerim varmış gibi hissedeceğim her saniye için çabalamam gereken. beni tüketecek ve yıkıp yakacak aşk.
bulduğumda ne yapacağımdan bile emin değilim. ama o bi an yakın bi an uzak hissi, saniyeler içinde o duygudan o duyguya koşmak tekrar hayata dönmüşüm gibi hissettirdi.

albüm

2009-09-09T00:06:00.002+03:00

ilerde yaşlanınca ben de herkes gibi mutlu bi ailede yetiştiğimi varsayacak mıyım? anlatacağım hikayelerin çoğu uydurma olacak sanırım. ailecek nasıl neşeli vakitler geçirdiğimizi, babamın anneme arada sırada nasıl şakalar yapıp takıldığını, abimle arkadaş gibi olduğumuzu uyduracağım herhalde. hiçbir zaman içlerinden biri gibi hissedemediğimi, defalarca aldatıldığımı, her tarafından yalanlar sarkan ilişkilerimiz olduğunu, geceleri boğazlanma korkusuyla uyuyamadığımı, "babana hala aşığım" cümlesinin midemi bulandıracak hale geldiğini torunlarıma anlatamayacağım. fotoğraf albümlerinden nefret ettim bu yüzden. içine koyacak hatıralarım yok. piknik, doğumgünü, mezuniyet gibi özel olayları zaten geçtim, aynı karede olduğumuz fotoğrafımız bile yok. hani şu aile bireylerinin sahte sahte gülüp normal insanlarmış gibi yaptıklarından bile yok.

amacım veda etmek değil

2009-09-01T21:19:00.003+03:00

boşlukla dopdolu bir seneden sonra sonunda evet başıma iyi bi şeyler gelmeye başladı. yeni yer, yeni hayat. sigarayı bile bırakasım geliyor. liseyi bitirdiğimdeki gibi hissediyorum. "önümde yepyeni bi dünya var" hissi. ilk deneme bok oldu. hayat bana bu hissi ikinci kez verdi, bu sefer adam olurum gibi. artık "benim" dediğim dünyam olacak gibi.
aklım ermeye başladığı günden beri kendi küçük dünyamı yaratma peşindeyim. nerde sessiz bi kuytu görsem gidip orda oynardım. yeni okulun, yeni apartmanın, kimsenin bilmediği yerlerini keşfetmeye çalışırdım hep. üniversitede bile kütüphanenin en üst katında ölsem cesedimin 3 gün sonra bulunacağı bi köşesini bulmuştum. yurtta yangın merdiveninin anahtarını çalmıştım gizlice orda otururdum. bi mekanda beni kimsenin bulamayacağını bilmek gibi garip bi zevk işte.
bahsetmek istediğim şey bu değildi her neyse... kendi minik dünyam evet. kafamı dinleyeceğim, medeniyetten uzak, en fazla bir iki yaşayan varlıkla muhatap olmamı gerektirecek, beynimi yeterince meşgul edecek bir uğraşımın olacağı bi yere gidiyorum. dünyaların en miniği ve en benim olanını buldum artık sanırım.

bip

2009-08-26T11:00:00.002+03:00

kuzenimin bi papağanı vardı. dayım bu kuşu adanadaki otogarda bi adamdan almış. haliyle hayvanın konuşma yeteneği "topla gel topla gel", "hooooooop" ve bilimum küfürden oluşuyordu. nedense kuzenlerimin sahip olduğı her şey bana çok enteresan gelirdi. barış manço plakları vs.
bu papağanla bir yaz tanıştık ve tabi hayatında "lan" kelimesini bile 3 kez ancak duymuş olan masum abim ve ben bütün küfürleri öğrendik. tatil bitti eve döndük ve en sevdiğimiz kelime "eşşoleşşek". bi de adana ağzıyla dolu dolu söylemeyi öğrenmişiz. babam bir iki gün psikolojik yöntemlerle savaştı bizimle, odadan çıkmama cezası gibi. sonunda dayanmadı türk aile yapısı, örf ve geleneklerine uyarak "biber sürerim bak" dedi. tabi bizim gibi apartman çocuklarını ağız dolusu terbiyesiz kelime sarfetme zevkinden hiçbi şey vazgeçiremiyor. bağımlısı olduk resmen. sonra bir akşam babam biber sürdü evet. etkili oldu. "kemal sunal filmi" diye bi kavram vardı, bipleme teknolojisi türkiyeye gelene kadar izlememiz yasaktı. liseyi bitirene kadar evin içinde "lan" bile dediğimi hatırlamıyorum. aklım başıma iyice gelene kadar ordan burdan duyduğum kelimelerden hep çekindim. üçe gidiyordum sanırım "entel" lafının ayıp bi şey olduğuna inanmışım bi şekilde. herhalde o yıllarda da çok popülerdi tvde zırt pırt duyuyordum. babamla okula yürürken bi sabah utana utana sordum. o sırada yanımızdan gömleği dışarda kravatı gevşek bi lise talebesi geçiyordu. babam onu gösterip "bu tarz insanlara entel denir" demişti. entel kelimesini hala o anlamda kullanıyorum, yer etmiş.

ilk küfrünü -eşşoleşşek- bir papağandan öğrenmiş bi iyi aile apartman kızı olarak sonradan nasıl bu kadar terbiyesiz oldum çıktım onu anlamıyorum.

fak yu

2009-08-22T23:55:00.002+03:00

ayakkabıyı çorapsız giymekten, fasülyenin kılçığından, uykum gelmeden sigaranın bitmesinden, gereksiz eşya biriktirme huyumdan, sıcaktan, bi şeyleri düşürmekten, çok konuşanlardan, ağda yapmaktan, başkasının masamı temizlemesinden, sivrisinekten, kumlu plajlardan, gül kokusundan, uyandırılmaktan, banyodaki saçlardan, kitabın üstüne yazı yazmaktan, kalemin tepesindeki silgiyi kullanmaktan, altın kolyeden, ojemin bozulmasından, gündüz sehayat etmekten, şekersiz çaydan, çok zengin olmamaktan ve de saymakla bitiremeyeceğim bir takım insanlardan nefret ediyorum.

skor

2009-08-16T12:32:00.002+03:00

diyorlar ki erkekler kadınları yatağa götürene kadar iltifat ederler, güzel şeyler söylerler vs vs. hayır hiç alakası yok. yatağa götürme ihtimalinin sıfır olduğunu adı gibi bilse de yapıyor bunu. inanabileceğini bildiği şeyler söylüyor. kadının gözünde o hani evcil hayvana yemek verdiğindeki bakış gibi "iltifat edildim" bakışını görmek için. bu onları güçlü hissettiriyor. başkasının kırıklıklarıyla beslenmek onları hayatta tutuyor. sinsice bi laf edip inanıldığını görünce daha zeki daha üstün zannediyor kendini. içinden şöyle diyor "inandı salak, 1-0". çünkü onlar için önemli olan skor. aldatmak, kandırmak, yalanlar, vs. bunların hepsi bu skor tutma mücadelesi için. kendilerini ancak böyle hayatta bi halt etmiş olarak görebildikleri için.

görelilik

2009-08-13T22:13:00.005+03:00

haftanın hangi günü olduğunu öğrenmek için gün içinde birkaç kez takvime bakma gereği duyuyorum. geçen gün "her hafta taze fasulye pişiriyorsun" dedim anneme, "ayda birdir en fazla" dedi. bugün alt komşumuz geldi "saçını kestir artık şekilsiz olmuş" dedi, "daha yeni kestirmedim mi?" diye sordum kendime.
bazen hangi zamanı yaşadığımı kestiremiyorum. hangi aydayız, ayın kaçı, günlerden hangisi? bilemiyorum. hava karardığında gidip anneme soruyorum "bugün kahvaltı yaptık mı?", "yaptık ya, süt içtin bugün", "o dün değil miydi?". bazen babam sabahları evde oluyor "sen neden evdesin?", "bugün pazar kızım". bazı haftalar istisnasız hergün aynı günü yaşıyorum: uyan, ye, iç, postaları kontrol et, internette gez boş boş, tv seyret, oku, yaz, uyu.
bir yıldır hiçbir şey yapmamak. kendi kendime tekrar edince sanki küçük bir şeymiş gibi geliyor. bir yıl. hayata tekrar uyum sağlayamamaktan korkuyorum. bi keresinde markette kadının biri bi şeyin fiyatını sordu, kadının yüzüne bakıp arkamı dönüm gittim. bilinçsizce değil gayet bilerek. ne diyeceğimi hesaplayamadım, aklıma bi cümle gelmedi. o sırada yapabileceğim en iyi şeyin o olduğunu düşündüm. yeni birisiyle göz teması kuramıyorum çoğu zaman. hatta iletişim kurmak bile istemiyorum. sorulan sorulara cevap vermeye üşeniyorum "hı hı, evet" diyip kaçıyorum.
böyle geçip gitti uzun mu kısa mı olduğunu kestiremediğim bir yıl.
günlerin geçişini ise sigara paketlerinden takip ediyorum.

puf

2009-08-10T21:04:00.004+03:00

ben safım. her denilene inanıyorum. bi güzel söze kanıyorum hemen. eşşek kadar oldum hala bazı lafların gerçek olduğunu zannediyorum. bi de biriktiriyorum bu lafları. kafamın içine duvardaki örümcek ağları gibi eski bi evin küfleri gibi yapıştılar. hiç unutmadan biriktirmeme rağmen yine kanıyorum yine inanıyorum. safım. güzel bi lafı ilk duyduğumda o süslü püslü paketli haliyle alıyorum onu o küflü odanın ortasına koyuyorum. parıl parıl parlıyor. günlerce düşünüp gülümsüyorum hayaller kuruyorum. sonra bi bakıyorum ki içi boşmuş o lafın. puf. duvardaki küflere karışıp gidiyor diğerlerinin yanına. "ama ama ben bu sefer inanmıştım." bu laflar biriktikçe saflığımın azalması gerekirken tam tersine her yenisine daha çok umut bağlıyorum. bi kaç zamandır kokuşmuş odama müthiş güzellikte sözler girmişti. nerdeyse güneş gibi parlayacaktı içerisi. bugün hepsi birden çürüdü.

evrim

2009-08-08T23:43:00.003+03:00

kadınların zekası ve aptallığı arasında ters orantılı bi bağlantı yok. ikisi tamamen farklı özellikler. aptallıkta sınır tanımayan bi kadın çok zeki de olabilir. erkekler böyle kadınları anladıklarını zannetmekte hiç zorluk çekmezler ama sınıflandırırken ikiye ayrılırlar: bir kısım erkek tereddütsüz "aptal" etiketini yapıştırırken bir kısmı da "zeki" etiketini yapıştırır. iki kısım da haklıdır ama dijital erkek mantığıyla hareket ettikleri için bütünü yakalayamazlar. bu cins kadınların güzellik çirkinlik betimlemeleri de bu etiketlerden kurtulamaz: "aptal ama güzel", "zeki ama çirkin", hem aptal hep çirkin", "hem zeki hem güzel" gibi. esas kafa karıştıran kadın çeşidi aptal olmayıp zeki de olmayanlar. yine etiket yapıştırma mantığıyla yaklaşan erkeğin kafası karışır, hangisi olduğuna karar veremez: aptal desen değil, zeki de sayılmaz. burda işte güzellik devreye girer bu kadınların etiketlerinde "ama" ve "hem x hem y" ifadelerini kullanmaz ya çirkndir ya güzel. genel geçer zeka-aptallık bağlantısına sahip olan kadınlar da vardır tabii. çok zeki ve az aptal ya da çok aptal ve az zeki. erkekler işte bu çeşitleri gerçekten anlarlar.
bu kadar çeşitli olmamızın sebebi: 1)evrim 2)kadınların genelde birden fazla kimliği olması. birden fazla kimlik kendi isteğiyle ya da dış güçlerin zoruyla gelip kadını bulmuş olabilir: evde ev hanımı holdingte müdür, okulda inek sokakta sürtük, vs gibi. aynı anda birden fazla karakteri yaşayabiliyoruz. bi yandan akademik kariyerinin zirvesinde bi deha gibi düşünebilirken bi yandan da çöp kutusunu karıştıran kediye ağlayabiliyoruz.
bu da benim genellemem ben yaptım.

içimde bi şey var

2009-08-07T11:57:00.004+03:00

tampona çok fazla anlam yüklüyoruz. genelde bi ayıp ekolü var. marketlerde en gizli saklı arkalarda bi yerlerdeki raflara koyulur. cici kızlar o reyondan geçerken kafalarını çevirir bakmaz tamponlara. kasadan geçerken marulun altına saklanır açık saçık koyulmaz. bi de genelin dışına çıkmış "modern kadın" ekolü vardır. gururla alır. kasada da mümkün olduğunca herkesle göz teması kurmaya gayret eder: "evet ben tampon kullanan kadınım". bir tamponla ne kadar çok şey ifade etmeye çalışıyoruz. namuslu ve geleneksel miyiz? özgür ve modern miyiz? bütün bunlar bacaklarımızın arasından geçen şeylerle ölçüldüğü için tampon bunu temsil eden bir sembol olmuş.
bi de şu durum var: kadın olmanın binbir türlü arka sokağında senelerdir sürtmemize rağmen annelerimiz tarafından evlenene kadar "genç kız" olarak adlandırıldığımız için ebeveynle yaşanan evde tampon kullanmanın sıkıntısı.

yaz okulu

2009-08-06T14:51:00.003+03:00

ilk kez yaz okuluna kaldığımda nefret etmistim. dersten yurttan havadan sudan herşeyden. hatta son günlerinden birinde sunlar dokülmüştü ağzımdan: "kozmopolitan okumak istiyorum." o kadar boş olmak istiyordum ki bi plaja gidip kendimi güneş kremine bulayıp yatıp kozmopolitan okumak istiyordum.
bi sonraki sene bi evim olmuştu. telaştan yorgunluktan heyecandan bi şey anlamadım. dersi veren hoca da iyiydi eğlenceli geçmişti. okul hayatim boyunca aa gelen tek dersim oydu. hatta son günlerine doğru topolog olmaya karar vermiştim.
sonra yeni bi eve taşindim, minik teraslı evim. keyfi en çok yaz okulunda çıkarılan ev.
bi süre sonra "yaz okulu" insanin hayatında bir kavram olmaya başliyor. kabulleniyorsun. sevmeye başlıyorsun. okul kapalıyken kalkıp okula giden bi kaç yüz öğrenci. dışlanmışların küçük dünyası. sene içinde görülemeyecek şeyler oluyor. sadece yaz okuluna gelenlerin bilebileceği minik sihirli ayrıntılar. iğdelerin kokusu hiçbir mevsimde o kadar güzel olmuyor mesela. ya da mimarlığın arkasındaki gölgedeki masalar hiç o kadar kutsal görünmez. beşerinin kantini. bi de yaz okulunun ikinci haftası mutlaka yağmur yağar, dünyanın en güzel yağmuru.
okul hayatının en güzel zamanlarıymış. şimdi anlıyorum.

seks

2009-08-04T02:11:00.001+03:00

"geçen gün ankarada iken yorgun ve bitkin akşamdan kalma bi şekilde evime dönüyorum. markete girdim yol üzerinde, elimde poşetler. yani ev hanımından bozma sokak kızı şeklinde yürüyorum. arkamdan bi araba yaklaştı, yanımda yavaşladı, açık camdan bir adam kafasını uzattı, "seks" dedi ve basıp gitti. ağzından sadece bunu çıkarabilen bi organizma. cümle dahi kuramadı. o kadar sefil bi şey ki kendisi o anda boşalmış bile olabilir. ben kaldırımda durdum bi süre maruz kaldığım şeyin ne olduğunu anlamaya çalıştım çaresizce. bu bi laf atmaysa eğer küfür ederek cevap verecektim. yok eğer bi teklifse elimdeki poşeti atacaktım üstüne. ama gerçekten anlayamadım. sanırım ne bilim ne felsefe böyle bi şeyin arkasındakilere açıklamayı getiremez."

eski ama hala komik

eskiyeni

2009-07-31T13:28:00.001+03:00

öyle kızların gölgeleri çok büyük olur. bi mekana gelip en önde şuursuzca dans eden çok güzel saçlarını savuran herkesle selamlaşan ışık saçan kızların. çünkü hep onların gölgesinde kalırsın.

04.03.09/çarşamba 01:36

2009-07-29T12:48:00.002+03:00

"yastık kılıfını değiştirdim. ankaradan getirdiğimden beri açmadığım kutudan bir kılıf çıkardım. ankara gibi kokuyor hala. o eski küçük evim gibi kokuyor. tozlu, yaşlı, beklemiş, kuru, isli, hafif sigara dumanlı, tam 12 güneşi gibi, toprak gibi. o evde hissettiğim bütün duygular bu kokuda. gamzenin çekyat altı anılarını karıştırdığım gün gibi kokuyor. ya da delice ders çalıştığım o ufak masa gibi. evden ayrılacağım zaman dolabı açıp kokuyu içime çekerdim. hiç unutmayayım diye. ankarayı, o huzuru, o minik evi, o minik evin içindeki minik dünyamızı hiç unutmamak için. hiç gitmek istememiştim. sanki sonradan olacakları biliyormuşum gibi, sanki bir daha hiç öyle mutlu olamayacağımı hissetmişim gibi herşey bana burda kal diyordu. ne için gittim peki? 6 ay sonra hiç gibi biteceğini tahmin edememiş olduğum bi ilişki için. o kadar pişmanım ki ankarada kalmadığıma. başka bir insana dönüştüm artık bir parçam orda kaldı. bu yüzden ağladım geçen hafta geri dönerken."

gardırop

2009-07-25T01:56:00.004+03:00

ne kadar küçük olduğumun farkında olamayacak kadar küçük olduğum bir zamandı. hani her küçük kızın gizli gizli aşık olduğu bi aile dostunun çocuğu vardır biraz yaşı büyük. ebeveynler hadi bilmemkim abisi siz oynayın derler. öyle birisi vardı. hatta kendisine hayran olma sebebimi bile hatırlıyorum: yediğim kestaneden kurt çıkmıştı bi keresinde ve o da ne güzel işte protein demişti. bu cümleyle vurulmuştum. işte o bize gelmişti. bütün akşam gardrobun içinde oturmuştum. kim geldiyse çıkaramamıştı beni. orda oturup ne yapmıştım peki? bilmemkim abinin gelip beyaz atlı prens edasıyla beni çıkaracağını hayal etmiştim. bacak kadarken bile salak salak hayal kuruyormuşum. hiçbir ilerleme kaydedememişim. bu duygusal kişiliğime dair hatırladığım en eski hatıramın bir gardroba saklanmamdan ibaret olması da ayrıca trajik.

uzaktan seyir defteri hatırası #2

2009-07-24T00:23:00.002+03:00

"dışardan birisi. evet bu. bazen sadece başka bir ses duymak istiyorum. duygusal derin bir şey değil. çevremden o kadar sıkılıyorum ki. sıkılmak için her türlü sebebim de var. yan odadaki eski iğrenç müzik benim odama kadar sızıyor. onun yanındaki odadaki sevgilisinden yeni ayrılan duygusal zeka sıfır insanı iki gün ayrılık acısı çekiyormuş gibi yapıp sonra fuckbuddysini eve getirdi bugün. muhtemelen kazual seks yapıyorlar şu anda. kız o kadar normal görünüyordu ki. rahatsız edici normal. motor ya da yollu değildi. hatta yollu kızlardan bahsedip güldük bile. tutucu olmaya başladım. salonda ise ne idüğü belirsiz insan bilgisayar başında. köpüş de bi yere sızmıştır herhalde. yanı sıkılmak için bütün koşullar hazır şu anda. buraya ait olmayan (benim gibi) birisine ihtiyaç duydum. başka sadece başka şeylerden konuşmak için. aslında o kadar aynı ve bayık şeyler ki konuştuklarımız. ama daha önce hiç böyle şeyler duymamış konuşmamış gibi yapmak bile rahatlatıyor. bu gaz bana iki gün yetebiliyor. söylediği bir kelimeye cümleye ya da espiriye takılıyorum. hayallerime onu ekliyorum. yüzüme söylediğini hayal ediyorum bazen. son haftalardaki favori hayalim: ilk buluşmamız. ben ben değilim. benim ama bedenim benimki değil. yağsız ince narin bir vücudum var. çok şirin bir elbise ve mevsimlik bir hırka giyiorum. bazen de kot etek üstüne renkli bir tunik ve kemer ve hırka. havanın durumuna göre. evdekilere pınara gideceğimi söylemişim zaten. çok güzel bir yere oturuyoruz çok güzel bir şeyler içiyoruz. gülüyoruz eğleniyoruz. sigara içmiyorum bazen. bazen de slim şık bir sigara içiyorum ama yarısında söndürüyorum daha güçlü görünüyorum. sonra yağmur yağıyor. sanırım eylül başları. yağmurda karşıya geçemem değil mi? pınarlara gideyim en iyisi diyorum. o sırada öpüşüyoruz ve ona gidiyoruz. çok metropolitan ve seksi. evet favori hayalim."

hiç beklemediğim akıllara girip hiç beklemediğim etkiler yaratmış bir seyir defteri hatırası olmuş bu meğersem. sonlara doğru saçmaladığım hayalim de meğersem bok olmuş.

öğrenci evi

2009-07-20T12:38:00.001+03:00

ben erkekler için yasak ilişkiyim. arkadaşarla tanıştırılmayan gizli saklı köşelerde buluşulan utanılan sevgiliyim. kimsenin koluna takıp gururla gezdirmek istediği kadın değilim. kimseye yakışmıyorum. uzak ilişkilerde bu yüzden başarılıyım. varlığımı seviyorlar ama yokluğumu daha çok seviyorlar. kelimelerim sesim konuşmam telefondaki halim hoşlarına gidiyor ama bi arkadaşlarıyla tanıştırılmam hoşlarına gitmiyor. ben beşiktaştaki küflü yorgun bir öğrenci evinde gizlice sevişilen kadınım.

uzuv

2009-07-19T00:41:00.003+03:00

artık hayatımda kendimden bir parça gibi hissedebileceğim bir erkek olmayacak. olmayacak biliyorum. bazen bilirsin işte. içimde derinlerde hissediyorum bunu. o derin yalnızlığı, bir film izlerken içindeki çok çok ince yerin sızlaması gibi. biliyorum çok mutlu olacağım, nefis bir hayat geçireceğim, çok eğleneceğim, güleceğim ama elini tuttuğumda bir bütünmüşüz gibi hissedeceğim bir erkek olmayacak. o insan yok. bazılarının başına gelmiyor. belki çok seveceğim, çok sevişeceğim, acayip süper ilişkilerim olacak ama o olmayacak. ve bu beni azıcık bile üzmüyor. o kadar içimden gelen bir his ki bu... bununla yaşayacağım biliyorum. sanki bir kaza sonrası bir uzvum kesilmek zorunda kalınmış gibi. o kadar geri dönülmez bir kabulleniş var içimde. ve bu bana huzur veriyor. delicesine hayaller kurabiliyorum. ben benim, bir tek benim çünkü. hayatında birisinin olmasının en boktan yeri bu işte: mutlaka bir şekilde hayallerine dahil oluyor ve limon sıkıyor. eğer geri kalan yaşantımda hayal ettiklerimin hiçbiri olmasa bile bu benim yüzümden ya da kendim sayesinde olur. salak herifin biri engelledi diye değil. böyle bir kadınım işte ben. tekim işte, delicesine hayaller kurabiliyorum, bir tek ben. çok güzel bir şey bu.

mr. big

2009-07-17T23:09:00.002+03:00

italyan görünümlü, terzi elinden çıkma gömlek ve pileli pantolon giyen, yemek yapabilen, hafif yanık tenli, sanki biraz seksenler gibi duran, sigara içen erkekler gerçekten var mı? yoksa bütün bunlar new york temalı filmlerin uydurması mı? bu adamlar hep bir baba tavrıyla kadınlarına yaklaşır. evlat kiddo bebek gibi hitaplarda bulunur ve kolları kıllıdır. son derece seksidir. daddy issues bir kadın olmaktan nefret ettirir insanı.

domates

2009-07-16T11:31:00.002+03:00

rahatsız yaratıklarız. huzurlu bir hayatın hayalini kurarız sürekli. sabah erken kalkacağımız kahvaltı edip kahve içeceğimiz bir hayat. evimizin güzel koktuğu hayat. günün ikinci yarısında uyandığımızda hep mutsuz oluruz mis gibi bi hayatımız yok diye. bu hayalimizdeki hayatı bulduğumuzda da mutsuz oluruz. rahat batar. sonra boktan hayata hızlı bir dönüş yaparız hayaller kurmaya. erken kalktığımız bembeyaz çarşafların içinde sevdiğimizi bulduğumuz sabahların hayalini kurarız. rahatsız yaratıklarız. mutsuzluğu kovalamak bizi hayatta tutuyor. hayal ettiğimiz şeyi bulduğumuz anda mahvediyoruz. tekliyoruz nefes alamıyoruz. bünyemize ters geliyor. biz nasıl böyle olduk? bugün markette sebze meyvelerin arasında yürürken koku başımı döndürdü. kabaklara bakıp iç geçirdim. domates... o hayat bize gelmez. markette domates seçeceğimiz hayat.

uzaktan seyir defteri hatırası

2009-07-14T22:56:00.001+03:00

"yaptığın herhangi bir değişikliğe bile tahammülün olmadığı bir evde yaşamak. bu filmi izledim daha önce. kimyasal etkisi altındaki bir kaç gerizekalının kaba salak espirileri. nasıl bir hayat yaşıyorum burda. ait olduğumu zannettiğim şehrin ait olmadığım bir evi. geride bıraktığım yer de böyle. ben nereye aitim? bu sorgulamayı yapmak için önümde daha on yıl var zannediyordum. mutsuz olacağım bir işe girip mutsuz bir ilişki içinde kendimi bulduğumda bu soruyu kendime sorarım diyordum ve bu talihi değiştirmek için aylardır çabalıyorum. ama bu arada farketmediğim şey şu oldu: hayat gözümün önünde akıp gitti. herkes trene bindi. kimileri beni terkedip bindi. ben öylece kaldım. orda burda sürttüm. kimseye hiçbir yere ait olamadım. köklerimi salamadım. ne sanmıştım ki? hiçbir hakkımın olmadığı bir yer burası. ve emek verdiğim bir yer. ne kadar çok şeyi boşuna yapmışım. okumuşum, yazmışım, çizmişim, sevmişim, nefret etmişim, düşünmüşüm hep boşa gitmişim."

uzakta olmak ama neyden uzakta olduğunu bilememek.

tabu

2009-07-13T23:08:00.003+03:00

tabu olarak değerlendirip asla yapmam dediğimiz şeylerin çoğunu aslında bir defa deneyince bağımlısı olmaktan korktuğumuz için denemiyoruz. grup sex mesela. ya bir daha bir daha istersem? iki kişilik sexten bir daha zevk alamazsam? gibi.