ölmek bir anda olan bi şey değil. doğduğumuz andan itibaren ölmeye başlıyoruz. en yukarıdayken düşmeye başlıyoruz. ömür dediğimiz şey aslında "ölmek" süreci. her biten şey bu büyük bitişin bi parçası sadece. okulu bitirmek. ayrılmak. bırakmak. terketmek. pencereleri kapatıp kapıyı kilitleyip çıkmak bile bunun bi parçası. her bitiş. her şişenin dibi. her sigaranın izmariti. şarkının sonu. telefonun kapanma sesi. bütün bunları ucuca ekliyoruz ve sonunda bitirecek bir şey kalmadığında ölüyoruz. geçmişimizde bıraktığımız şeyler aslında çoktan ölmüş parçalarımız. ortaokula giden ben öldü mesela. otobüse bindiğimde duraktaki ben öldü. saçlarımı kestirdiğim gün uzun saçlı ben öldü. işte bazen sanki bitirip gidecek bir şey kalmadı bu "ömür" dediğim zaman aralığında gibi geliyo.
ortaokula giden ölünce liseye giden doğdu; bir döngü bu. unutulmaması gereken her başlangıçta yeni bir anlam olduğu. ha yine de "hayat güzel, yaşamak lazım bebek" moduna girebileceğim söylenemez. evet ömür bitiyor, kısa ve acısız olanı makbuldür.
YanıtlaSil