yavaş yavaş uyanıyorum bu tatlı uykudan. neden daha fazla okumak istemediğimi hatırladım şimdi. haklıymışım. ama artık çok geç çünkü çoktan kendimi buraya ait hissetmeye başladım bile. bir akşamda üç defa ilk fiziksel temas denemeleri. şarap etkisi. öyle değil. bildiğin insani el sıkışma tadında. evet o aşamaya daha yeni gelebildik. ki bu bile bana muazzam bir gelişme hissi verdi. onun dışında, kime nerde ne söylememem gerektiğini kavradım. önceden kestiremediğim bazı insanların aslında ne kadar kafa dengi olduğunu anladım. biraz çekildim, duruldum. bazı şeylerin de aslını gördüm. daha doğrusu bazı şeylerin burada da farklı olmadığı gerçeğini artık kabul ettim.
diğer bölüme geçersek. onun da aslında diğerlerinden farkı olmadığı gerçeği yine yine yine önümde duruyor. ama bu sefer gerçekten "bu öyle değil" dedirtmişti. daha sakinim şimdi. ama içimden bi şey daha eksildi gitti. kafamdaki o bulanık resim daha da belirginleşiyor giderek. içinde bir tek benim olduğum resim.
bu aydınlanma süreci hiç hoş olmadı. farkındalık hiçbi zaman mutluluk getirmez. evde oturup haftanın hangi günü olduğunu bilmediğim zamanlar daha mutluydum sanki.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder