hayallerimizi ifade etmek için "isterdim" ifadesini kullanmaya ne zaman başladık ki... yapmaktan vazgeçmişiz zaten bi de istemekten de mi vazgeçmişiz? -di'li geçmiş zaman. ister-dim, ama artık istemiyorum anlamında. astronot olmak isterdim. sanırım yapamadığımız şeyleri istemeyi de bırakıyoruz. yakın zamana kadar dahi hayalini kurduğum şeyler şimdi ne kadar gereksiz ve anlamsız geliyor.
belki de ilerde anlamsız geleceğini sezdiğim için peşinden koşmamışım bir sürü şeyin. düşünüyorum mesela tesadüf bu ya, işler yolunda gidip o hayata gitseydim? kendimi mutsuz bi şekilde "bu muydu hayal ettiğim?" derken bulacaktım. aksilik dediğimiz şeyler aslında bizi koruyor. modern polyanna.
karar verme mekanizmam da benzer şekilde davranıyor. ne yaparsam mutlu olurum, hangi hayalimin peşinden koşmak beni mutlu eder bilmiyorum ama hangisi mutsuz eder biliyorum. bu yaşıma kadar hep olmaması beni mutsuz edecek şeyin peşinden gittim. "olması mutlu edecek mi?" diye bi durumu düşünmedim. mimar olmak isterdim ama bilimadamı olmazsam çok mutsuz olurum dedim. sonra bilimadamı olmaktan vazgeçtim o ayrı. ama o sırada o kararı vermezsem mutsuz olurdum. hep böyle. bakkalda, otobüs durağında, vs. mutluluk mutsuzluk hesabı yapıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder